عشق شیشه ای
تو اولین ترانه پرواز بودی!چه با شکوه بود آمدنت چه بی دوام بود ماندگاریت وچه بیاد ماندنی بود رفتنت
سکوت خستگی از شانه های بی احساسم می گذرد و در گرداگرد جسمم آخرین دیدار تو را تداعی می کند . آنگاه زنجیره های بی اعتمادی پاهایم را به زمین می دوزند . بغض در حصار چشمانم می ریزد و من از شرم نگاه های شاد گاه گاه هوای تازه را بهانه می کنم تا خلوت دوری عشق را بی صدا بگیرم . بدرود .... ای کاش هم چون گذشته شانهایت مرهم هق هق گریه های بی پایانم بود و سینه ی پاکت صندوقچه رازهای درونم . ای کاش چادر شب دوباره بر شهر گسترده می شد و خواب آن ملکه زیبایی همه ی چشمها را روی هم می گذاشت تا هیچ کس شاهد دوستی ما نباشد و بر آن رشک نبرد تا آتش این حسادت ها دوستی ما را نسوزاند . بگذار دستان پر مهرت سهم آغشته به شوکران نفرت را از قلبم خارج کند . بگذار خزان و زمستان عمرم پایان یابد و به امید رسیدن به تو بهار را پذیرا باشم .
بگیریم.در امواج سبز لنگر بیندازیم و رقص بی ر یای ماهی ها را به تماشا بنشینیم. کاش آنقدر محکم باشیم که توفان از ما هزار فرسنگ بگریزد.
